Grijze stank in een bruin cafe

Als ik me ergens aan kan ergeren, is het wel die verdomde sigarettenrook die miljoenen mensen de wereld inblazen. Zo egoïstisch als ze zijn vervuilen ze niet alleen hun eigen lichaam, maar ook die van hun medemens en de hele aarde op zich. En vandaag, op een best zonnige zaterdagmiddag zat ik (toch maar binnen) in een café een kopje thee te drinken en lekker een broodje weg te werken. En het was weer zover, komt weer zo’n figuur naast ons zitten met een sigaret in d’r muil. Neem nog een hijs, dan doet iedereen dat in ‘t café ook, dankzij jou. Of we nou willen of niet. Wat een stank is dat toch. Ik word er bijna hysterisch van, niet alleen omdat ze zelf zo nonchalant die gore rook in- en uitademen, maar ook omdat die rook zo slecht is. Elke keer probeer ik om het niet in te ademen, maar geen ademhalen is geen optie, dus hoe dan ook komt het ook in mijn longen. Aan de ene kant ben ik blij als het 1 juli is en het verboden is om in alle horecagelegenheden te roken,  maar ja, ik ga in hartje zomer ook niet als enige binnen zitten. Waren die sigaretten maar helemaal verboden, dan zouden de wereld en alle longen die op die wereld rondlopen er een stuk rozekleuriger uitzien.

Ik heb geen smaak..

Vandaag hebben we in de les Assignment 2 gedaan. Hierbij moesten we in duo’s geblinddoekt en zonder reuk voedsel proeven. Hiermee testten we hoe iets proeft als je het niet kunt zien en ruiken. Nou, ik proefde totaal niks. Zo kun je alles in m’n mond stoppen…alleen het voelde soms niet echt prettig. Vooral die potatoe, een dikke kwak aardappel. Later hoorde ik dat er ook klonten in zaten, als ik merkte dat ik die in m’n mond had had ik die gegarandeerd uitgespuugd, niet wetend waar het zou belanden. De appelmoes en banaan had ik goed, maar gepureerde wortel, yoghurt, potatoe en mango kon ik niet thuisbrengen. Zo zie je maar, wanneer iets niet zichtbaar en te ruiken is, zijn al die milieuvervuilende en ongezonde kleur- en smaakstoffen volkomen onnodig.  Dus wat ons te doen staat om milieubewust bezig te zijn: eet en drink met je neus en ogen dicht. Onderstaand een beeld van wat ik zag toen ik die smakeloze aardappel at. 

De werkloze mens op zijn blutte wenken bediend

Via deze website kom ik te weten over de zogenoemde e-waiter: nog zo’n systeem waarbij de mens aan de kant wordt gezet voor het digitale systeem. In restaurants krijgt men de mogelijkheid om niet via een ober van vlees en bloed te bestellen, maar via het alombekende computerscherm. Kunnen ze niet een keer iets nieuws verzinnen dan al die schermen?! Hiermee wil men de drempel om (nog) iets te bestellen in een restaurant lager maken. Ach ja, alsof we nog niet genoeg eten..Gooien ze die prijzen vast ook weer omhoog, die schermen moeten immers ook gefinancierd worden. Op de termijn hebben ze die kosten geëvenaard en wordt hun winst lekker opgekrenkt. Maar doordat de werkgelegenheid hierdoor lager wordt, zal de koopkracht ook dalen en de economie krijgt weer een optater. Kortom, als het maar geld in ‘t laatje brengt voor het restaurant is het al prima. En wij maar lekker dooreten terwijl de arme mensen aan de andere kant van de wereld voedseltekorten hebben, laat staan in een restaurant eten, laat staan ooit een computerscherm hebben gezien. Ze zullen vast het motto ‘verschil moet er zijn’ met de paplepel ingegoten hebben gekregen….

Doofstom verdeeld in Rotterdam

Gisteren ben ik samen met mijn klasgenootjes Aukje, Nona en Cayan  door het centrum van Rotterdam gelopen. We hadden de opdracht  gekregen om vanaf de Willemsbrug via het Dudok Cafe naar het Centraal Station te lopen. Maar….afwisselend zie je niks en hoor je niks. Een aparte ervaring, waarbij de nog wel intacte zintuigen extra werden benut. Zo was ik tijdens de ‘blinde’ wandeling vooral aangewezen op tast en gehoor. En natuurlijk had ik mijn lieftallige partner Aukje aan de hand, anders was ik in no time de weg overgestoken op een moment waarop je dat beter niet kunt doen. Anyway, ik hoorde veel verkeer, wat me beangstigde en hoorde de metalen grond waar ik op liep, zoals op de Willemsbrug. Tijdens de bijzondere wandeling op de momenten waarop ik wel wat zag, werden Aukje en ik aangekeken alsof we debielen waren, en ik versterkte die gedachte nog even door uitgebreid naar die mensen te glimlachen. Bij het begeleiden was het overigens best moeilijk om je partner nergens tegenaan te laten lopen, wantals je niks ziet is het natuurlijk ook moeilijk om in een rechte lijn te lopen. Dus wanneer ze weer eens afwijkte naar links of rechts, werd ik bijna het fietspad op gedrukt en had ik ondanks het zicht dat ik had, toch nog een bijna-doodervaring (overdrijven is mijn vak). Maar dat mocht de pret niet drukken, want dit is natuurlijk de ultieme kans om iemand de verkeerde kant op te sturen. En van die kans nam ik uiteraard gebruik. Een dikke paal was mijn doelwit. Ik deed net of ze door kon lopen, maar op 1 of andere manier voelde ze dat er iets was. Zo zie je maar dat als 1 of meerdere zintuigen niet te gebruiken zijn, de anderen des te meer gaan werken. Ik vond het een spannende, enge maar ook indrukwekkende opdracht en leuk om uit te voeren.

Bloed, zweet en tranen…

Deze week is het projectweek op de Willem de Kooning Academie. Alles 1e tot en met 3e jaars studenten hebben een project gekozen. Ik koos ‘Dutch Dolls’, waarbij we een product moeten customizen (= ontwerpen naar iemands eisen). De naam Dutch Dolls komt trouwens van de ontwerpers Dutch Dolls, die allemaal kekke dingetjes maken zoals een t-shirt met een (onverklaarbare) rebus en een kussen met een rookworst erop. Iedereen kreeg een partner waarvoor hij/zij een product moet customizen. Ik moet een siliconen bakvorm ‘transformeren’ in een portemonnee. Deze portemonnee moet een naamkaartje krijgen zodat ze ‘m terugkrijgt als ze de portemonnee kwijtraakt, en hij moet aangepast kunnen worden aan haar humeur. I know: flinke klus. Maar ik had een paar leuke ideetjes, zo ook het naaien van een leuke stof, of nee, doe er meteen maar 2, aan de bakvorm. Niet rekening houdend met mijn enigszins fragiele kleine vingertjes…zowaar ik dit typ, voel ik de naalden nog in mijn vingertoppen prikken en denk ik: wie mooie dingen wil maken, moet pijn lijden.

Als je daar geen honger van krijgt…

Hear the music..and feel it!

Vandaag zit ik op de computer in het ouderlijk huis en daar kom je wel eens nieuwe dingen tegen als je er niet meer elke dag wakker wordt. Zo ook nu, mijn broertje zat muziek te luisteren en dat kwam me bekend voor. Lekkere beat, stil blijven staan was moeilijk, en snel mee te zingen. Het liedje heet Scream van Timbaland (en de 2 hulpjes genaamd Nicole Scherzinger en Keri Hilson, maar die worden in de illegale en dus veel gebruikte downloadpragramma’s niet eens genoemd). Met zo’n voor mij nieuw liedje kan ik echt blij worden–> ik heb ‘m nog niet te vaak gehoord dus elke keer swing ik heerlijk mee met de beat. Scream from the top of your lungs.

Indien nog niet gedownload, is Scream van Timbaland te beluisteren via Youtube.com.

Nacht zonder rust…

Vannacht ben ik volgens mij wel 5 keer wakker geworden…wat een *nacht. Ik dacht: laat ik lekker op tijd naar bed gaan (slapen is 1 van mijn ontspannende hobby’s). Maar om 1 uur werd ik wakker en ging naar de wc, waarna ik natuurlijk niet meer kon slapen..en na 5 minuten hoorde ik iets van druppeltjes vallen, echt irritant. Bij elke druppel hoopte ik dat het de laatste was, en op een gegeven moment was he afgelopen. Dus ik slapen…althans een poging doen om…maar met al die gedachten in mijn warhoofd ging dat niet zo makkelijk. Dus na een tijdje geslapen te hebben, werd ik weer wakker en ik voelde de druk om weer te gaan slapen, aangezien de tijd nog steeds doortikt en het geluid van de wekkende wekker nadert.

En toen was het tijd; de wekker heeft gewekt.

Leven als een kasplantje

In de krant De Stentor van vandaag las ik een artikel over het wonen in een kas. De ’sungalows’ worden gebouwd in Huissen en zijn qua concept helemaal van nu: energiezuinig. De temperatuur in de woning wordt met een warmtewisselaar op 20 graden Celsius gehouden, en in de kas eromheen tussen de 12 en 28 graden. Dat lijkt me ook wel wat; die kou is niks voor mij en als ik stik van de hitte ben ik ook niet op m’n best. Het huis is dus niet alleen milieuvriendelijk maar ook mensvriendelijk.  Klik hier voor meer info.