Gisteren ben ik samen met mijn klasgenootjes Aukje, Nona en Cayan door het centrum van Rotterdam gelopen. We hadden de opdracht gekregen om vanaf de Willemsbrug via het Dudok Cafe naar het Centraal Station te lopen. Maar….afwisselend zie je niks en hoor je niks. Een aparte ervaring, waarbij de nog wel intacte zintuigen extra werden benut. Zo was ik tijdens de ‘blinde’ wandeling vooral aangewezen op tast en gehoor. En natuurlijk had ik mijn lieftallige partner Aukje aan de hand, anders was ik in no time de weg overgestoken op een moment waarop je dat beter niet kunt doen. Anyway, ik hoorde veel verkeer, wat me beangstigde en hoorde de metalen grond waar ik op liep, zoals op de Willemsbrug. Tijdens de bijzondere wandeling op de momenten waarop ik wel wat zag, werden Aukje en ik aangekeken alsof we debielen waren, en ik versterkte die gedachte nog even door uitgebreid naar die mensen te glimlachen. Bij het begeleiden was het overigens best moeilijk om je partner nergens tegenaan te laten lopen, wantals je niks ziet is het natuurlijk ook moeilijk om in een rechte lijn te lopen. Dus wanneer ze weer eens afwijkte naar links of rechts, werd ik bijna het fietspad op gedrukt en had ik ondanks het zicht dat ik had, toch nog een bijna-doodervaring (overdrijven is mijn vak). Maar dat mocht de pret niet drukken, want dit is natuurlijk de ultieme kans om iemand de verkeerde kant op te sturen. En van die kans nam ik uiteraard gebruik. Een dikke paal was mijn doelwit. Ik deed net of ze door kon lopen, maar op 1 of andere manier voelde ze dat er iets was. Zo zie je maar dat als 1 of meerdere zintuigen niet te gebruiken zijn, de anderen des te meer gaan werken. Ik vond het een spannende, enge maar ook indrukwekkende opdracht en leuk om uit te voeren.
