Wind in de oren

Gisteren was het weer zo’n typische Nederlandse dag. Redelijke temperatuur maar de wind zorgde ervoor dat het soms kouder leek dan het was. En omdat het vrijdag was, was ik genoodzaakt mijn A2-map mee te nemen naar school. Op de fiets gaat dat, met de Nederlandse wind, niet altijd even soepel. En dus wist ik dat de weg naar huis een behoorlijk gestrubbel zou worden. Ik had, in plaats van mijn rode Eastpaktas m’n shopper mee, die ik altijd aan m’n stuur hang. Deze maakte dat ik een aantal keren het zweet uit voelde breken waarna ik even flink begon te schelden tegen mezelf (en waarschijnlijk de passant zonder grote zwarte a2-map). Respect. Anyway, in dit typische Nederland is het algemeen bekend dat je je fiets, ook al is het een krot die uit de plaatselijke rivier lijkt te zijn gevist, altijd met een ketting vast moet zetten. Nou heb ik, nadat mijn fiets een tijd geleden gejat is, een nieuwe aan moeten schaffen. Hierbij hield ik in mijn achterhoofd dat hij er zo oud, lelijk, en bijna kapot uit moest zien. Dus een mat zwarte, met kapotte en scheve koplamp en afgebroken reflector is het geworden. Een omafiets. En omafietsen hebben het stuur naar je toe staan. Komt dat even mooi uit, heb ik nog enig middel om de map niet in de rondte te doen waaien. Waar sturen je al geen duwtje in de goede richting geven…

 

Waar rook is…rijdt geen trein

Gister speelde Nederland tegen Roemenie. Hoewel ze zowiezo naar de kwartfinale gaan, wilde ik toch naar de wedstrijd kijken. Ik zou naar Nona in Dordrecht gaan, samen met Riske. Dus ik om half 8 met de fiets naar het station, om de trein te pakken van 19.45 langs Lombardijen naar Dordt. Roept er zo’n NS-miep om: De trein van 19.45 naar Dordrecht rijdt niet in verband met rooksignalen bij de ??-tunnel. Nou, daar gaat ons avondje juichen met popcorn op onze schoot. En tevens even rust. Dus toch aan m’n hw..wat uiteindelijk maar goed is want ik heb toch nog veel gedaan. Ik fietste door de Middellandstraat en daar kwam ik langs een goudsmid. Niet te missen, want het uithangsbord bestond uit een bijna fluoriserende tekst. Aah, ben ik ff slim om m’n camera mee te nemen. Dus ik stap af om het bord op de gevoelige plaat te zetten. Geconcentreerd en wel word ik gepasseerd door twee jongens van +- 18 jaar, die vragen waar ik foto’s van maak. ‘Van deze letters, ik moet namelijk foto’s maken van fluorkleuren’, leg ik uit. En die letters dan, en hij wees naar gekleurde letters van een kapper. ‘Nee’, zeg ik, ‘die zijn niet fel genoeg’. Na nog ff gebabbeld te hebben, rijd ik met een voldaan en vredig gevoel verder op weg naar bergen huiswerk. Toch leuk, hoe mensen geinteresseerd kunnen zijn in anderen. Als je het maar toelaat…

Lekker lang voortafelen

Vandaag ben ik met mams en paps naar Breda gecrosst, naar een vriendin van mams. Superleuk om haar weer te zien. Vooral als je hoort dat ze samen herinneringen ophalen zie je dat ze al lange tijd een bijzondere band hebben. Op de terugweg hoorde ik, terwijl ik half aan het slapen was, dat we bij de Cantharel in Apeldoorn gingen eten. Hmm lekker, dacht ik. Eenmaal bij het restaurant aangekomen, troffen wij een vol entree, en iedereen zag er vastberaden uit om hun honger hier te laten stillen. Wij dus niet, en we liepen weer terug naar de auto om naar het Pannenkoekenhuis in Ugchelen te gaan. Waar het in verhouding even druk was als de vorige ‘vreetschuur’, en omdat we niet hadden gereserveerd, krijgen we te horen dat het niet gaat lukken, en mevrouw ‘Pannenkoekenpan’ loopt weer weg. Okeee, Vaderdag is niet onopgemerkt voorbijgegaan. Op naar het volgende pannenkoekenrestaurant, aan de Deventerstraat. Waar wel plaats was, maar we minstens 3 kwartier op 3 simpele pannenkoeken hebben zitten wachten. Ik heb mijn voedsel, na een gratis drankje en in plaats van een pancake mezelf op te hebben gegeten, snel nar binnen gewerkt om vervolgens richting huis te gaan, om daar snel verder te gaan mijn huiswerk af te maken. Vaderdag is niet altijd een feest…

Mobiel gejat..

Welke egoistische idioot jat? Je gaat er toch niet vandoor met andermans spullen? Kun je daar nou echt blij mee zijn? Voel je je dan niet schuldig? Denk je niet dat het slachtoffer (ja zo kun je de genaaide persoon best noemen) zich behoorlijk kut voelt dat iemand anders nu zijn/haar eigendom heeft? Waar hij/zij voor gespaard en betaald heeft? Degene die nu met mijn mobiele telefoon rondloopt moet nog maar eens bij zichzelf nagaan of die zijn kinderen over 10 jaar blij kan vertellen hoe eerijk hij/zij vroeger was. En hoe je toen aan je mooie spulletjes kwam. Kan me niet voorstellend dat je dat vol trots vertelt? Als je op die leeftijd dan inmiddels al eerlijk bent geworden tegenover jezelf, want het zou jammer zijn als je jezelf dan nog steeds niet in de spiegel durft aan te kijken. Have a nice life

Music is the cure

Owja! Nona (a.k.a. ChiChi, Charmant Kippetje, Nonii, Donkii e.a.) liet me van de week music luisteren. Echt vette shizzle dus he. Stil zitten was er bij mij ff niet bij. Dus ik leefde me uit op Ready for the Floor van Hot Chip, Get Kinky van Plump Dj’s en weet ik wat nog meer. Daarnaast ook lekker: Lupe Fiasco – Superstar + John Dahlback – Blink.

Op momenten die ik deze week meerdere malen meemaakte (voor de meeste mensen hoef ik dat niet uit te leggen, overigen: verder lezen heeft geen zin) kon ik wel een lekkere beat gebruiken. Feels like: Smacking a boksing ball as if it’s a head you hate

We gaan hard zo hard…

Gister dus geskate…over de Erasmusbrug. Wat een tempo zeg! Ik had moeite om te remmen, dus Nona, Aukje en Merel hebben aan de zuidkant op me staan wachten…ik wist namelijk dat ik niet kon remmen. Aukje daarentegen, dacht dat je de reling wel avst kon pakken om te remmen. Maar de brug was toch iets te steil om die stang vast te pakken, dus Aukje werd voor mij een steeds kleiner meisje die op wieltjes het Zuid van Rotterdam naderde. Aanvankelijk was het grappig om te zien, maar op een gegeven moment ging ik me zorgen maken, want ik weet hoe het voelt om je snelheid niet in de hand te hebben. En geloof me…das niet grappig. Aukje had er een litteken boven haar borst aan over gehouden, en Merel, die ze probeerde vast te pakken om te stoppen, liep vandaag met een zere knie rond. Gelukkig ben ik nog heel..

Maar we hadden er na de brug nog niet genoeg van, en besloten om naar het skatepark op Westblaak te gaan. Op onze weg (op skates) ernaartoe kwamen we langs de skateboardwinkel Left, dus daar moesten we natuurlijk even binnenkijken. Al snel kwamen we of beter gezegd: charmant kippetje Nona) in contact met ene Laurens, een boarder. Die zou ons wel ff leren boarden. Dus wij naar school om onze schoenen te halen, zodat we onze boardskills konden ontwikkelen met een stel leuke boardgastjes. Nou, die waren er genoeg. Ik ben er zelfs achter gekomen dat ik boarden leuker vind dan skaten! 

Vandaag natuurlijk een gigantische spierpijn in m’n armen, maar dat gevoel is zo lekker: het betekent dat je lekker hebt bewogen en je spieren hebt laten werken. 

Dus daarom zeg ik: work that body!

Morgen gaan we hard..**hard

Jaja..morgen wordt het onveilig in Rotterdam! 4 meiden op skates zullen zoiezo, met z’n allen, 18 keer op hun bakkus gaan. Hard..want skaten zonder vaart is als op een hometrainer naar de vogeltjes zitten kijken: saai. Dus we hebben snelheid nodig, en ja, als je dan een verkeerde beweging maakt, of niet kunt stoppen, dan val je…hard. Maar we kunnen wel tegen een stootje. Ik vind bij mezelf zo vaak een blauwe plek waarvan ik geen idee heb hoe die daar komt. Dus ja, als je het niet eens meer voelt ben je wel een stootje gewend.

Nou maar hopen dat men kan aanvoelen dat ze niet de straat op moeten gaan morgen…Rotterdam, watch out cause here we come!!

Prachtig Britain’s got talent-moment

Toen ik dit filmpje zag, kreeg ik en kippenvel en tranen in m’n ogen. Michael Jackson’s muziek is sowieso al supervet, die gast die The King of Pop nadeed was ook vet gaaf, en dan die extra bijzondere toevoeging, die deed ‘t ‘m. Ja mensen, zo kan het ook.

Ice Ice Baby

Behind every great love is a great story

Soms ben ik zo sentimenteel als de pest. Ik keek maandag de film The Notebook. Deze stond nog op m’n harddisk omdat die zo prachtig is,  dus ik besloot om die te gaan kijken, met de wetenschap zoiezo 1 keer te gaan janken. Maar daar had ik echt ff zin in. En prompt komt diezelfde film woensdagavond op de tv, dus heb ik ‘m toen afgekeken. Nou, op het eind, waar Noah Allie beet gepakt ziet worden door de nurses, die haar in bedwang houden en daardoor moet huilen, houd ik het ook niet droog. Zoiezo, als een man moet huilen, kun je mij ook een tissuebox geven. 

Maar het hele verhaal eigenlijk, een piepjong stel dat een totaal verschillende levensstijl heeft en totally in love zijn, is prachtig (verfilmd). En dat weet ook een klasgenoot van mij, een van die waarvan ik totaal niet had verwacht dat die The Notebook in huis zou hebben. Deze persoon raadde mij aan The Good Year te kijken, dus die staat in de planning voor next week. Hopen dat er een mannelijke speler moet janken, dan ben ik verkocht.

Eten door een ander..

Vandaag weer een warme dag..en dus geen zin om te koken. Ik had al wat salade op (overigens ook door een ander dan ikzelf bereid) en de buurman kwam even melden dat hij eten had gemaakt voor me. Nou, mijn woorden waren uiteraard: daar zeg ik geen nee tegen. Want liefde gaat door de maag, ook bij mij. Alhoewel er natuurlijk meer is dan eten, maar dat daargelaten, want dat wordt een verhaal waar je a la minute van in slaap valt (en ik trouwens ook). De buurman had trouwens pasta gemaakt met spek en gebakken uitjes en tauge. Lekker hoor…een toetje was nietmeer nodig. Maar nu…om half 11 eet ik toch maar wat druifjes en aardbeitjes op, word niet alleen ik wat blijer van….