Vandaag heb ik samen met mijn moeder bij Bazar in de Witte de Withstraat gegeten. Heerlijk, alleen de uitlaatgassen van de passerende auto’s en vrachtwagens vond ik een beetje verontrustend. Je komt daar om te genieten van een lekker hapje eten of een drankje, maar ondertussen wordt je gezondheid wel onopgemerkt beschadigd. Naast sigarettenrook, wat vanaf 1 juli binnen horecagelegenheden niet meer uitgeblazen mag worden is er alweer een andere rook die de beleving van uitgaan behoorlijk kan verzieken. 

Als ik tijdens het dragen van een t-shirt van het merk Vintage 55 nog stink, dan is er serieus iets mis. Het merk heeft een nieuwe lijn t-shirts op de markt gebracht, die allemaal een bepaalde geur hebben.

Klik hier voor meer info (behalve de prijs…)

Als ik me ergens aan kan ergeren, is het wel die verdomde sigarettenrook die miljoenen mensen de wereld inblazen. Zo egoïstisch als ze zijn vervuilen ze niet alleen hun eigen lichaam, maar ook die van hun medemens en de hele aarde op zich. En vandaag, op een best zonnige zaterdagmiddag zat ik (toch maar binnen) in een café een kopje thee te drinken en lekker een broodje weg te werken. En het was weer zover, komt weer zo’n figuur naast ons zitten met een sigaret in d’r muil. Neem nog een hijs, dan doet iedereen dat in ‘t café ook, dankzij jou. Of we nou willen of niet. Wat een stank is dat toch. Ik word er bijna hysterisch van, niet alleen omdat ze zelf zo nonchalant die gore rook in- en uitademen, maar ook omdat die rook zo slecht is. Elke keer probeer ik om het niet in te ademen, maar geen ademhalen is geen optie, dus hoe dan ook komt het ook in mijn longen. Aan de ene kant ben ik blij als het 1 juli is en het verboden is om in alle horecagelegenheden te roken,  maar ja, ik ga in hartje zomer ook niet als enige binnen zitten. Waren die sigaretten maar helemaal verboden, dan zouden de wereld en alle longen die op die wereld rondlopen er een stuk rozekleuriger uitzien.

De les was bij wijze van spreken nog niet afgelopen of ik liep de wc in. Er kwam me toch een walm op me af, als je geuren kon zien zou ik weg zijn gesprint. Ongelofelijk, het leek wel of een dame de spreekwoordelijke 7 kleuren stront uit zich had gepompt. En bij Martini, die de walm ook ervaarde, bleek de geur niet alleen haar neus te hebben bereikt, maar ook haar lachspieren. Geuren kunnen dus, net als in de Rotterdamse gevangenis, de gemoedstoestand sterk beïnvloeden. Misschien een idee om gewilde plekken voor hangjongeren en -ouderen een onaangename geur te geven, waardoor zij geen ongemak meer veroorzaken. Of veel belangrijker: het milieu. Bijvoorbeeld groene stroom die een lekkere geur heeft of een brandstof voor vervoermiddelen die het vervoermiddel ook goed laat ruiken. De middelen zijn er, en bij vrijwel iedereen is ons reukorgaan te prikkelen en dus het doen en laten, te sturen.

Tijdens de eerste les vertelde gastdocente Maki Ueda over haar werk met reuk. Zij wil het reukvermogen gebruiken als medium in de kunst. Vooral in haar keuken experimenteert zij met behulp van alcohol met de geur van bijvoorbeeld stro, speculaas en hyacint. Ook geeft zij workshops om mensen bewuster te laten worden van hun reukvermogen: het meest instinctieve zintuig van het lichaam. Tijdens de les hebben wij veel geuren mogen ruiken, die ik voor stuk vies vond. Het leek alsof de geuren chemisch waren en al lange tijd in een ongeopend potje zaten. Ik vond het interessant hoe iemand door zoiets dagelijks (je ruikt immers altijd en overal) gefascineerd kan zijn en het wil gebruiken als medium.

Arrestanten in Rotterdam worden door hun reukzintuig geprikkeld, waardoor ze gelukkiger zijn. Dit artikel uit de Pers vertelt hierover.