Lekker lang voortafelen

Vandaag ben ik met mams en paps naar Breda gecrosst, naar een vriendin van mams. Superleuk om haar weer te zien. Vooral als je hoort dat ze samen herinneringen ophalen zie je dat ze al lange tijd een bijzondere band hebben. Op de terugweg hoorde ik, terwijl ik half aan het slapen was, dat we bij de Cantharel in Apeldoorn gingen eten. Hmm lekker, dacht ik. Eenmaal bij het restaurant aangekomen, troffen wij een vol entree, en iedereen zag er vastberaden uit om hun honger hier te laten stillen. Wij dus niet, en we liepen weer terug naar de auto om naar het Pannenkoekenhuis in Ugchelen te gaan. Waar het in verhouding even druk was als de vorige ‘vreetschuur’, en omdat we niet hadden gereserveerd, krijgen we te horen dat het niet gaat lukken, en mevrouw ‘Pannenkoekenpan’ loopt weer weg. Okeee, Vaderdag is niet onopgemerkt voorbijgegaan. Op naar het volgende pannenkoekenrestaurant, aan de Deventerstraat. Waar wel plaats was, maar we minstens 3 kwartier op 3 simpele pannenkoeken hebben zitten wachten. Ik heb mijn voedsel, na een gratis drankje en in plaats van een pancake mezelf op te hebben gegeten, snel nar binnen gewerkt om vervolgens richting huis te gaan, om daar snel verder te gaan mijn huiswerk af te maken. Vaderdag is niet altijd een feest…

Verantwoordelijk eten..

Gister nadat we hard aan school hebben gewerkt, zijn Nona en ik gaan eten bij de Wok to go aan de Coolsingel. Onze maagjes lieten ons subtiel weten dat ze zich verveelden dus dan wordt het bikken natuurlijk. Satisfy your body, zeggen we dan maar. Dus op naar de Wokkiewok. De Wok to go aan de Coolsingel heeft al een keuring gehad waar hij compleet doorheen is gekomen en dus voor herhaling vatbaar is. En daarbij, het is veel gezonder dan zo’n fastfoodrestaurant als de Mac die 2 deuren verderop zit. Dus, na 3 min. te hebben gewacht op ons bakkie food pak ik m’n stokjes in m’n hand om het eten hiermee mijn mond in te krijgen. Nou, na 3 pogingen heb ik de vork gepakt. En nog duurde het bij mij 10 min. langer voordat de bodem van mij bakje te zien was vergeleken met Nona’s bodem. Ff uitgebuikt en op naar huis. Waar we ons toetje naar binnen zouden gaan werken: Fruitcocktail met spekkies en slagroom. Wat ik, heel verantwoord, met thee heb weggespoeld. Nona daarentegen, liet de thee voor wat het was en was blij aan het eten. Waarna ze misselijk werd nadat ze het op had. Groene thee tijdens het eten geeft je een voller gevoel en spoelt het voedsel wat sneller weg –> waarschijnlijk de reden waarom mijn buikje koest was..

Eten door een ander..

Vandaag weer een warme dag..en dus geen zin om te koken. Ik had al wat salade op (overigens ook door een ander dan ikzelf bereid) en de buurman kwam even melden dat hij eten had gemaakt voor me. Nou, mijn woorden waren uiteraard: daar zeg ik geen nee tegen. Want liefde gaat door de maag, ook bij mij. Alhoewel er natuurlijk meer is dan eten, maar dat daargelaten, want dat wordt een verhaal waar je a la minute van in slaap valt (en ik trouwens ook). De buurman had trouwens pasta gemaakt met spek en gebakken uitjes en tauge. Lekker hoor…een toetje was nietmeer nodig. Maar nu…om half 11 eet ik toch maar wat druifjes en aardbeitjes op, word niet alleen ik wat blijer van….

 

Bbqen geblazen

Door dit mooie weer gaat menig Nederlander barbecuen. En om dat gevoel van saamhorigheid te behouden, doe ik dat dan ook maar, met Nonii (link) en Risky (link) in my backyard. Van die smaahorigheid kwam weinig terecht, maar ik voelde me wel verbonden met de vele domme blondjes die dit land telt. Uitleg krijg je niet. We hebben ons vlees in ieder geval lekker (veilig) in de pan bereid en het heeft ons heerlijk gesmaakt, wat ook aan onze met saus smoeltjes af te lezen was. Ongegeneerd met je klauwen eten en de tranen in je ogen hebben van het lachen zijn toch grotere talenten van mij dan een barbecue aandoen….

My 20th Birthday

Op 25 april ben ik 20 jaar geworden. Het was al een paar dagen heerlijk weer en ook die vrijdag scheen de zon op m’n bolletje. Gelukkig mochten we van onze lieftallige docente tekenen Marie Claire eerder weg. De les werd zelfs verplaatst naar een eerder tijdstip! Zo was ik al om half 2 klaar!! Beter kon niet, op de dag dat de ‘tig’ in mijn leeftijd werd gegrift. Eenmaal thuis heb ik natuurlijk een stuk lekkere taart naar binnen gewerkt, en gezellig met vrienden gebabbeld over mijn laatste tijd in Rotterdam en over wat zij allemaal meemaken in dit landje. Maar voorafgaand zijn de cadeautjes met minimale zorgvuldigheid onthuld uit hun pakpapier, waarna een teken van blijheid op mijn gezicht verscheen. Ik heb onder andere veel kaarsen gekregen, de Jackie, een Douglasbon, veel chocola, een handige A3-map en geld. Allemaal dingen die ik goed kan gebruiken/goed voor me zijn.

Kortom, een geslaagde verjaardag!

Cognac makes ugly..

Eergister naar de Bazar geweest. Heerlijk een ijsje gegeten met slagroom en chocoladesaus. Ik had een Spa Blauw en mijn medeganger had een Cognac besteld. Dus ik ff proeven…damn…das pas alcohol. Ik met m’n longen die niets van dat spul gewend zijn, trok een ugly face om de toestand van die longen even aan de hele tent duidelijk te maken. Want die longen brandden, die brandden hard. Niet mijn ding, cognac. Dat weet ik wel. Ik blij dat ik Spa Blauw had besteld…

Ik heb geen smaak..

Vandaag hebben we in de les Assignment 2 gedaan. Hierbij moesten we in duo’s geblinddoekt en zonder reuk voedsel proeven. Hiermee testten we hoe iets proeft als je het niet kunt zien en ruiken. Nou, ik proefde totaal niks. Zo kun je alles in m’n mond stoppen…alleen het voelde soms niet echt prettig. Vooral die potatoe, een dikke kwak aardappel. Later hoorde ik dat er ook klonten in zaten, als ik merkte dat ik die in m’n mond had had ik die gegarandeerd uitgespuugd, niet wetend waar het zou belanden. De appelmoes en banaan had ik goed, maar gepureerde wortel, yoghurt, potatoe en mango kon ik niet thuisbrengen. Zo zie je maar, wanneer iets niet zichtbaar en te ruiken is, zijn al die milieuvervuilende en ongezonde kleur- en smaakstoffen volkomen onnodig.  Dus wat ons te doen staat om milieubewust bezig te zijn: eet en drink met je neus en ogen dicht. Onderstaand een beeld van wat ik zag toen ik die smakeloze aardappel at. 

De werkloze mens op zijn blutte wenken bediend

Via deze website kom ik te weten over de zogenoemde e-waiter: nog zo’n systeem waarbij de mens aan de kant wordt gezet voor het digitale systeem. In restaurants krijgt men de mogelijkheid om niet via een ober van vlees en bloed te bestellen, maar via het alombekende computerscherm. Kunnen ze niet een keer iets nieuws verzinnen dan al die schermen?! Hiermee wil men de drempel om (nog) iets te bestellen in een restaurant lager maken. Ach ja, alsof we nog niet genoeg eten..Gooien ze die prijzen vast ook weer omhoog, die schermen moeten immers ook gefinancierd worden. Op de termijn hebben ze die kosten geëvenaard en wordt hun winst lekker opgekrenkt. Maar doordat de werkgelegenheid hierdoor lager wordt, zal de koopkracht ook dalen en de economie krijgt weer een optater. Kortom, als het maar geld in ‘t laatje brengt voor het restaurant is het al prima. En wij maar lekker dooreten terwijl de arme mensen aan de andere kant van de wereld voedseltekorten hebben, laat staan in een restaurant eten, laat staan ooit een computerscherm hebben gezien. Ze zullen vast het motto ‘verschil moet er zijn’ met de paplepel ingegoten hebben gekregen….