Sun is shining!

Aah vandaag weer lekker die zon op m’n bol. Iedereen buiten op een terrasje en aan ‘t winkelen. Blijheid heerst, vooral bij mij. Want dat grauwe winterweer mag ook wel afgelopen zijn; sooo last season. Anyway, nou hoop ik dat dat weer volhoudt want dat kan die winterjas ook een keer uit. Eindelijk weer de zomergarderobe naar voren halen (en bijvullen met nieuwe dingetjes, want trends veranderen per seizoen, waar overigens niet iedereen zich bewust van is). Daarom zeg ik: laat de zon maar komen, zal de economie ook goed doen.

Ongediertealarm

Gisteren was ik thuis in de keuken bezig. Op een gegeven moment loop ik naar de gootsteen, draai de kraan open en schrik me het leplazerus. Allemachtig zeg, wat zat daar een grote spin. Dus ik wil de deur naar de tuin openen om de buurman te roepen, maar ik met m’n 1.69 m. kan niet bij de haak. Dus loop ik naar de gang om m’n huisbaas te roepen. Of ik bang was voor spinnen…uhh, jaa. Dus hij loopt mee en hij zegt: Ow, maar die pak ik ook niet. Held. Dus hij, met z’n 1.85(?) m. opent de deur en roept de buurman, wie de spin in z’n hand neemt alsof het niks is. Gadverdamme!! Die poten! Het zit tussen je oren, zegt de buurman. Ja, dat zal best, als dat beest maar oprot. Niet doodmaken, riep m’n huisbaas. Net een vrouw. Maarja, als het een vrouw was had ze vast niet bij de haak gekund.

Grijze stank in een bruin cafe

Als ik me ergens aan kan ergeren, is het wel die verdomde sigarettenrook die miljoenen mensen de wereld inblazen. Zo egoïstisch als ze zijn vervuilen ze niet alleen hun eigen lichaam, maar ook die van hun medemens en de hele aarde op zich. En vandaag, op een best zonnige zaterdagmiddag zat ik (toch maar binnen) in een café een kopje thee te drinken en lekker een broodje weg te werken. En het was weer zover, komt weer zo’n figuur naast ons zitten met een sigaret in d’r muil. Neem nog een hijs, dan doet iedereen dat in ‘t café ook, dankzij jou. Of we nou willen of niet. Wat een stank is dat toch. Ik word er bijna hysterisch van, niet alleen omdat ze zelf zo nonchalant die gore rook in- en uitademen, maar ook omdat die rook zo slecht is. Elke keer probeer ik om het niet in te ademen, maar geen ademhalen is geen optie, dus hoe dan ook komt het ook in mijn longen. Aan de ene kant ben ik blij als het 1 juli is en het verboden is om in alle horecagelegenheden te roken,  maar ja, ik ga in hartje zomer ook niet als enige binnen zitten. Waren die sigaretten maar helemaal verboden, dan zouden de wereld en alle longen die op die wereld rondlopen er een stuk rozekleuriger uitzien.

Doofstom verdeeld in Rotterdam

Gisteren ben ik samen met mijn klasgenootjes Aukje, Nona en Cayan  door het centrum van Rotterdam gelopen. We hadden de opdracht  gekregen om vanaf de Willemsbrug via het Dudok Cafe naar het Centraal Station te lopen. Maar….afwisselend zie je niks en hoor je niks. Een aparte ervaring, waarbij de nog wel intacte zintuigen extra werden benut. Zo was ik tijdens de ‘blinde’ wandeling vooral aangewezen op tast en gehoor. En natuurlijk had ik mijn lieftallige partner Aukje aan de hand, anders was ik in no time de weg overgestoken op een moment waarop je dat beter niet kunt doen. Anyway, ik hoorde veel verkeer, wat me beangstigde en hoorde de metalen grond waar ik op liep, zoals op de Willemsbrug. Tijdens de bijzondere wandeling op de momenten waarop ik wel wat zag, werden Aukje en ik aangekeken alsof we debielen waren, en ik versterkte die gedachte nog even door uitgebreid naar die mensen te glimlachen. Bij het begeleiden was het overigens best moeilijk om je partner nergens tegenaan te laten lopen, wantals je niks ziet is het natuurlijk ook moeilijk om in een rechte lijn te lopen. Dus wanneer ze weer eens afwijkte naar links of rechts, werd ik bijna het fietspad op gedrukt en had ik ondanks het zicht dat ik had, toch nog een bijna-doodervaring (overdrijven is mijn vak). Maar dat mocht de pret niet drukken, want dit is natuurlijk de ultieme kans om iemand de verkeerde kant op te sturen. En van die kans nam ik uiteraard gebruik. Een dikke paal was mijn doelwit. Ik deed net of ze door kon lopen, maar op 1 of andere manier voelde ze dat er iets was. Zo zie je maar dat als 1 of meerdere zintuigen niet te gebruiken zijn, de anderen des te meer gaan werken. Ik vond het een spannende, enge maar ook indrukwekkende opdracht en leuk om uit te voeren.

Leven als een kasplantje

In de krant De Stentor van vandaag las ik een artikel over het wonen in een kas. De ’sungalows’ worden gebouwd in Huissen en zijn qua concept helemaal van nu: energiezuinig. De temperatuur in de woning wordt met een warmtewisselaar op 20 graden Celsius gehouden, en in de kas eromheen tussen de 12 en 28 graden. Dat lijkt me ook wel wat; die kou is niks voor mij en als ik stik van de hitte ben ik ook niet op m’n best. Het huis is dus niet alleen milieuvriendelijk maar ook mensvriendelijk.  Klik hier voor meer info.